Fiction

Kütüphanedeki boşluk: saklanan defterin hikâyesi

Bir evde kaybolan kitapların, yarım kalmış bir sözün ve sonunda paylaşılan bir emeğin anlatıldığı özgün bir öykü.

Original illustration of a letter and a key
Özgün editoryal illüstrasyon. A conceptual illustration, not a documentary photograph.

Özgün kurmaca öykü. Bu metindeki kişiler ve olaylar hayal ürünüdür.

Derya, kitaplıktaki boşluğu önce yanlış hatırladığını sanarak karşıladı. Sonra annesinden kalan yemek defterini de bulamadı. Arda, evde bir şeyleri düzenlediğini söyledi, fakat hangi dolaba koyduğunu açıklamadı. Üç akşam boyunca soruyu başka bir konuşmanın arasına bıraktılar.

Cumartesi sabahı kapı çaldığında Arda balkondaydı. Gelen yaşlı adam, elindeki kahverengi paketi göstererek Derya'nın adını sordu. Paketin içinden yemek defteri çıktı. Dağılmış sayfaları dikilmiş, kapağı onarılmıştı. Arka sayfada henüz kurumamış bir yapıştırıcı izi vardı.

Onarılmak istenen bir hatıra

Arda içeri girdiğinde sevinçli bir şaşkınlık bekliyordu. Derya ise defteri masaya bırakıp önce neden söylemediğini sordu. Annesinin yazısını üç gündür arıyordu; başka bir yere taşıdığını düşünüp kendi hafızasından şüphe etmişti.

Arda, cildi öğrenmek için mahalledeki ustaya gittiğini anlattı. İlk denemede kapağı daha fazla zedelemiş, sonra yardım istemişti. Sürpriz olsun diye başlayan sessizlik, yaptığı hatayı anlatmamanın yoluna dönüşmüştü. Usta defteri kurtarmıştı, ama Arda konuşmayı sürekli ertelemişti.

Derya sayfaları çevirdi. Annesinin bir tarifin yanına yazdığı küçük not hâlâ oradaydı: Misafir sayısına göre artır. Kâğıdın kenarına parmağını koydu. Ona iyi gelen şey yeni kapak değildi; tanıdığı yazının kaybolmamış olmasıydı.

Söylenmesi gereken cümle

“Ben bunu kaybettiğimi sandım,” dedi. “Bir sürpriz için endişelenmem gerekmiyordu.”

Arda özür diledi. Ustanın ne kadar uğraştığını anlatarak kendini haklı çıkarmaya çalışmadı. Kaybolan diğer kitapları getirdi; onları da onarmayı planlıyordu. Derya hangilerinin tamire ihtiyacı olduğunu birlikte seçmeyi önerdi.

Öğleden sonra mutfakta annesinin defterinden bir çorba yaptılar. Ölçülerden biri silinmişti. Arda hemen düzeltmek için kalemi aldı, sonra durdu. Derya'ya ne yazmak istediğini sordu.

Yeni sayfa

Akşam defter tekrar rafına döndü. Yanına, boş sayfalı ince bir defter koydular. İlk sayfaya o gün denedikleri tarifi, eksik ölçüyü ve kendi tercihlerini yazdılar. Eski bir hatırayı olduğu gibi korumakla yeni bir şey eklemek arasındaki farkı ilk kez konuşarak bulmuşlardı.

Kitaplıktaki boşluk kapanmıştı. Daha önemlisi, birbirleri adına karar vermeden önce sorabilecekleri küçük bir alan açılmıştı. Arda ertesi hafta ustaya giderken kapıdan seslendi. Bu kez yanında ne götürdüğünü saklamadı.

Derya kapı kapanmadan yanına geldi. Onarılacak kitabın arasında bir not bulmuştu; ikisi de onun yıllar önce yazdığı bir alışveriş listesi olduğunu fark edince güldüler. Her saklanan kâğıdın büyük bir sırrı yoktu. Ama hangi kâğıdın bir hatıra olduğunu anlamanın yolu, sahibine sormaktan geçiyordu.

← Tüm yazılar